Hantavirose
Hantavirose wordt veroorzaakt door het hantavirus. Het virus komt wereldwijd onder knaagdieren voor en afhankelijk van het virustype kan het leiden tot ernstige nier- of longziekte. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de Europese variant (o.a. puumala virus) en de Latijns-Amerikaanse variant (o.a. Andesvirus). Beide vormen kennen een ander ziekteverloop en een ander risico op ernstige ziekte. Via besmette knaagdieren komt het in de omgeving terecht. In urine, speeksel of keutels kan het hantavirus nog ongeveer 2 weken in leven blijven. Overdracht van mens op mens is uitsluitend beschreven bij het Andesvirus en wordt als uiterst uitzonderlijk beschouwd. Als deze transmissie zich voordoet, is dit enkel mogelijk bij zeer nauw en langdurig contact.
- Vaccinatie
- Geen vaccinatie beschikbaar
- Basisvaccinatieschema
- Geen onderdeel van het basisvaccinatieschema
Vaccinatie
BasisvaccinatieschemaOver hantavirose
Symptomen
Europese hantavirose lijkt in het algemeen op een vrij onschuldige griep met symptomen zoals hoofdpijn, buikpijn, misselijkheid, koorts- en spierpijn als belangrijkste ziekteverschijnselen. De nieren kunnen licht ontstoken zijn, maar dit leidt in het algemeen niet tot complicaties. De ziekte gaat veelal vanzelf weer over. Ook besmetting met het Seoelvirus, waarvan de zwarte en bruine rat drager zijn, verloopt meestal zonder complicaties. Wanneer zich complicaties voordoen worden die meestal veroorzaakt door nierlijden, gepaard gaande met eiwitverlies in de urine, verhoogde bloedingsneiging en verlies van plasma, mogelijk leidend tot nierfalen en shock.
De Latijns-Amerikaanse variant kan gepaard gaan met een meer ernstig ziektebeeld. Tijdens de eerste paar dagen treedt koorts, hoofd- en spierpijn, hoesten en misselijkheid op. Na enkele dagen ontstaan ademhalingsklachten, onregelmatige hartslag en lage bloeddruk die tot shock kunnen leiden.
Verspreiding
Via besmette knaagdieren komt het in de omgeving terecht. In urine, speeksel of keutels kan het hantavirus nog ongeveer 2 weken in leven blijven. Mensen raken vooral besmet door het inademen van besmette stofdeeltjes of opdwarrelend stof. Ook via bijtwonden kan je besmet raken. Overdracht van mens op mens is enkel aanwezig bij het Andesvirus, in zeldzame gevallen bij nauw en langdurig contact.
Behandeling
De behandeling is gericht op de bestrijding van de symptomen.
Preventietips
- Zorg dat er geen etensresten in huis zijn die ongedierte lokken.
- Als er toch muizen of ratten zijn, zet dan vallen of zet bestrijdingsmiddel uit (pas op dat daar geen kinderen of huisdieren bij kunnen!).
- Zet van ruimtes die lang afgesloten zijn geweest en waar muizen- of rattenholen kunnen zitten eerst de ramen een tijd open alvorens er naar binnen te gaan.
- Desinfecteer nestelplaatsen met bleekmiddel (laat minstens een kwartier intrekken).
- Gebruik geen stofzuiger of bezem om nestresten op te ruimen; dat verstuift stof en verspreidt het virus.
- Raak geen dode ratten of muizen aan zonder handschoenen.
Informatie voor zorgprofessionals
Samenvatting
Verwekker: Hantavirus (een RNA-virus)
Incubatieperiode: Enkele dagen tot 2 jaar, meestal 2-3 weken
Besmettingsweg: Aerogeen, bijtaccidenten, oraal (besmet voedsel) en indirect contact met knaagdieren. Alleen van het Andesvirus is er incidentele overdracht van mens op mens beschreven.
Besmettelijke periode: niet gekend
Symptomen: Subklinisch of acuut koorts, hoofdpijn en malaise, daarna misselijkheid, braken en pijn in buik en lage rug (toxische fase)
Geen meldingsplicht
Sinds 2009 komt hantavirose niet meer voor op de lijst van meldingsplichtige infectieziekten. Elk vermoeden van een ernstige infectie die niet in de lijst is opgenomen maar die een epidemisch karakter dreigt aan te nemen of aangenomen heeft moet ook gemeld worden aan het Departement Zorg.
Richtlijnen
Criteria
Laboratoriumconfirmatie:
- Hantavirus specifieke IgM of significant stijgende titers van IgG
- of positieve PCR
Gevalsdefinitie
| Vermoedelijk |
|
| Geconfirmeerd |
|